31 dec - FairMail Photography Students - Varanasi, India

 

do 17 dec - Exhibition 'Documents of the Everyday'

The title of this exhibition, Documents of the Everyday, was a theme that developed organically. The photographers are teenagers born and raised in Varanasi. The are not tourists passing through. They eat here, they sleep here, and they walk down the streets here. Their photographs capture the evenryday life that most of us overlook. Instead of focusing on the popular ghats and the colorful people, the FairMail photographers capture the beauty of the mundane. They depict ordinary citizens of Varanasi going about their daily chores on the otherwise unassuming streets. Their photographs convey their comfort and their closeness to the people and scenes they portray. But more than that, with the click of the shutter they testify to the importance of these peoples' lives.

This is a group exhibition encompassing the work of all 10 students: Kaushal Das ∙ Ankita Dinkar ∙ Anshu Dinkar ∙ Anuj Dinkar ∙ Dhiraj Kanaujiya ∙ Sonu Kumar ∙ Anil Kumar ∙ Resham Kumari ∙ Akaash Ram ∙ Sandhya Rao

 

woe 9 dec - Opening Expositie

Zondag om 3 uur was het zover. Na 3 weken keihard werken was dan nu de opening van onze eerste expositie  Documents of the Everyday. Nadat we de afgelopen weken samen posters in de wijk hadden opgehangen, flyers uitgedeeld, het ophangsysteem op 36 foto’s bevestigd en op de muur gehangen, de zaaltekst bevestigd,  visitekaartjes  ontworpen, laten printen en per stuk met de hand uitgesneden (240 stuks) en Mr. Nag ons twee posters (A0 formaat op vrachtwagenzeil geprint) cadeau had gedaan, liepen we nu voor het eerst met ons allen de galerie binnen omringd door onze eigen expositie.

 

De jongeren waren er stil van. Ik zag gezichten vol ongeloof, overgaand in verbazing en blijdschap. Het bleef stil, elke leerling nam zijn tijd om het eindresultaat op zich in te laten werken. Langzaam maar zeker zag ik bij iedereen van oor tot oor een glimlach verschijnen. Zoals Akshay me aan het einde van de avond vertelde: sommige dingen lijken mijlen ver weg, maar stapje voor stapje blijkt er een weg naartoe te zijn en kun je er toch komen. Toen Elena en ik aan het begin van de rit over ons idee om een expo te doen vertelden, hadden ze er geen idee van wat dat was en konden ze zich er geen voorstelling bij maken. Maar nu, tijdens de opening, waren ze alle tien schitterende professionele fotografen, met eigen visitekaartjes, in conversatie met hun gasten (uit hoge en lage kasten). Ik had ze een laatste opdracht meegegeven: praat met minimaal drie bezoekers die je niet kent. Ha, ha, ik had nooit gedacht dat ik netwerk les zou geven.

Nadat een bekende professor aan de BHU (Banares=Varanasi Hindu University) de expositie opende, heb ik een intro en dankwoord gedaan en bloemen overhandigd aan Akshay, de curator, de eigenaar van de galerie en de studenten. De pers (van vier nationale en lokale kranten) kwam langs en maakte wat foto’s. Ze waren verrast door de hoge kwaliteit van het werk van de leerlingen.

’s Avonds kwam ik op straat een vriend van me (en winkeleigenaar) tegen die de opening had bezocht. Hij vertelde me op serieuze toon hoe geweldig hij de expo vond en hoe verrast ook hij was door de kwaliteit van het werk. Met ongeloof vertelde hij dat er zelfs foto’s hier in de straat waren genomen, de gewone mens zoals die was vastgelegd, taferelen die de toeristen niet zien of opvallen. Hij was onder de indruk en had het niet voor mogelijk gehouden dat jongeren uit de laagste kaste dit in zich hadden.  Prachtig om te zien dat niet alleen de leerlingen trots waren op wat ze hadden bereikt, maar dat ook de bezoekers (uit de hoge kaste) zich stiekem trots voelden door de waardigheid waarmee de leerlingen Varanasi met zijn inwoners hadden vastgelegd.

De leukste ontmoeting had ik met Mr... , een bescheiden man met een groot hart. Hij werkt sinds twee jaar als hoogleraar aan de BHU op de fine arts department. Hij organiseert daarnaast ook vrijwillig art camps voor jongeren om zo te proberen kunst te integreren in het schoolsysteem. Hij heeft aangeboden dat onze tien leerlingen gratis mee mogen doen aan zo’n art camp. Ook heeft hij ons uitgenodigd om op bezoek te komen op de universiteit en om in de toekomst een expositie te doen in de galerie van de BHU. Te gek!  Ik vroeg hem waar hij woonde voordat hij naar Varanasi kwam. Hij zei dat hij geboren en getogen was in Kerala (Zuid India). Lachend zei ik dat dit precies is waar ik in januari heen wil gaan als ik klaar ben met lesgeven. Hij was razend enthousiast. Het leven is mooi. 

 

vrij 4 dec -Bios met pannekoeken

Zondag vierden we Elena’s afscheidsfeestje. Om 3 uur ’s middags zette ik een enorme stapel Hollandse pannenkoeken op tafel waarna Elena alle leerlingen trakteerde op een bezoek aan de bioscoop. Zoals hier vaak het geval is, loopt het nooit zoals je plant of denkt. Het motto is ‘go with the flow’ en houdt niet vast aan vooropgezette of bedachte plannen. 

We kwamen aan bij de Mall waar de bioscoop, Mc Donalds en andere chique winkels zich bevinden. Bij binnenkomst wordt iedereen gefouilleerd en moet je door de metaaldetector. Akshay zou ons daar met de kaartjes ontmoeten. Maar helaas bij aankomst bleek de film uitverkocht. Want zondag is de enige dag dat heel Varanasi vrij is. Discussie, debat, wat nu… Indiërs houden van discussiëren - onze groep is daar geen uitzondering op. Omstanders en toevallige voorbijgangers mengen zich ook graag in je gesprek. Ze zullen, ook als je daar geen behoefte aan hebt, hun mening luid en duidelijk verkondigen in wat je dacht dat een privé gesprek was. Een voorbijganger vertelde ons dat er nog een ‘Mall’ was met bioscoop. Hij dacht dat daar nog wel kaartjes zouden zijn. Groepsbesluit: We gaan het proberen. Stap maar weer in de autorickshaw.

Onder de metaaldetector door stonden we in het midden van de Mall met aan alle zijden winkels, drie verdiepingen hoog. Langs alle relingen stonden voornamelijk jongens en mannen op ons neer te kijken. De meeste leerlingen waren nog nooit eerder in een Mall geweest. De bios was op de 3^de verdieping, dus de roltrap op... Uuh jaa, de roltrap op, wat is dat? en hoe moet je daar op? Het object ‘roltrap’ was een nieuw gegeven voor de groep en zij maakte er deze avond voor het eerst kennis mee. De meiden durfden er geen voet op te zetten en vielen er bijna vanaf. Vooral de eerste stap erop en laatste stap eraf bleek een kunst, maar na tweemaal drie verdiepingen op en af hadden ze het te pakken. Dit was voor mij het tofste moment van de avond. Gaaf om hun plezier en verwondering te aanschouwen in de kleinste en meest onverwachte momenten.

We belandden uiteindelijk in een andere film dan gepland, maar absoluut perfect voor ons. Elena en ik wilden geen Westerse film (zoals 2012 die hier ook draait) met veel geweld/seks want Akshay de manager is natuurlijk ook priester. Het werd een moderne Indiase Bollywood ‘love story’ met een goede dosis humor. Aan het einde van de film kwam zelfs een jonge Jezus met bruin haar en een lammetje in zijn bloemenkar op weg naar de kerk voorbij rijden. Te grappig. Akshay ook blij.

De vechtscène werd begeleid door hilarische klassieke muziek met op de set door het gevecht heen allemaal bellenblaas bubbels. “Hoe verzin je het”? zou je zeggen. Het gevecht eindigde met de beroemde melodie van Indiana Jones. Voor het eerst konden Elena en ik nu uit volle borst meezingen! Want alle andere dansnummers kenden wij niet. De leerlingen daarentegen zongen elk nummer met vol enthousiasme mee. Het geluid in de zaal stond snoeihard. Gelukkig kreeg ik na de eerste 10 minuten een brainwave. Zoals veel dingen in India multifunctioneel worden gebruikt, kan ook een wc-rol in je tas voor meerdere doeleinden benut worden. Twee propjes in de oren en we konden ontspannen van de film genieten. Het is hier heel normaal om in de filmzaal terwijl de film draait, uitgebreid gesprekken met elkaar te voeren en je mobiel te laten rinkelen, opnemen en een half uur te blijven hangen! Mijn redenering is dat het geluid daarom zo oorverdovend hard staat.  

Enkele leerlingen waren een keer eerder naar de bioscoop geweest. Maar voor de meerderheid was het de allereerste keer. Het was geweldig om ze zich zo te zien vermaken. Sonu is over het algemeen een stille, serieuze jongen. Maar hij werd de film ingezogen, liet zich helemaal gaan en heeft zich bijna non-stop gek gelachen. Zooo gaaf. En natuurlijk zag iedereen er weer spetterend goed uit omdat het een bijzonder uitje was. Ankita, Anshu en Sandhya leken sprekend op de ‘Pink Ladies’ in Grease.

Een overgetelijk afscheidsfeestje! Danivad Elena. Hoewel Elena en ik de expositie samen hebben opgezet en de kosten van 150 euro splitsen (als kerstcadeau van ons aan de leerlingen) mist zij de opening. Wij hebben haar beloofd om een uitgebreid beeldverslag te maken. Voor al diegenen in NL, die niet even op het vliegtuig springen naar Varanasi en er zondag niet bijzijn. Wees gerust, ik zet het beeldverslag ook op mijn site!

 

 

di 1 dec - Expositie!

Na een maand hard werken heb ik geweldig nieuws. Elena en ik hebben onze krachten gebundeld en het samen voor elkaar gekregen dat het werk van onze groep voor de allereerste keer professioneel wordt geëxposeerd in de Qritica Art Gallery, Varanasi. Hierbij wil ik jullie allemaal officieel uitnodigen om 6 december om 3 uur op de opening van onze expositie ‘Documents of the Everyday’ te komen. Dit zijn de flyers en poster die we hebben gemaakt en morgen gaan verspreiden.

We zijn vorige zondag op bezoek geweest in de galerie. De jongeren hebben de curator ontmoet en Laurent Goldstein wiens werk nu geëxposeerd wordt. Dit was hun eerste ontmoeting met de kunstwereld. Ze deden het geweldig. De curator en fotograaf waren erg onder de indruk van hun werk. Nu zijn we keihard bezig om alles op tijd te regelen: foto’s selecteren, bewerken, printen en inlijsten, flyers en poster ontwerpen, printen, verspreiden en ophangen, galerie inruimen en de rest..

Tot zondag op de opening!

 

ma 30 nov

Sinds afgelopen zaterdag voel ik me volledig geïntegreerd in de Indiase maatschappij. Als je eenmaal op de celebrity pagina van de Times of India (de nationale krant) hebt gestaan, kan dat toch ook niet anders..

 

 

ma 30 nov - een dag later de bruiloft receptie met Akshay

 

Akshay is naast onze manager ook priester.

 

gezellig met zijn allen aan tafel (dit keer plastic borden)

 

het was een duo receptie van twee broers

ook gedanst met 3 vrouwen tussen 100 mannen op blije Indi tekno

(wat de gehele avond snoeihard aanstond ook tijdens het diner)

 

 

ma 30 nov - bruiloft receptie met Dhiraj

(Een beetje verlaat bericht omdat ik een weekje op bed heb gelegen.)

Afgelopen zaterdag nodigde Dhiraj ons uit om mee te gaan naar de bruiloft receptie van de broer van zijn schoonzus. Om 7 uur stond hij, samen met Kaushel, met een autorickshaw voor de deur. Onderweg stapten twee andere maten van hem ook in. De chauffeur werd van links en rechts door zijn twee passagiers omarmd. Heel knus. Gelukkig had ik mijn nieuwe wollen sjaal om. Nu dat het winter is, wordt het ’s avonds een stuk kouder. Na 30 minuten kwamen we in het donker in ‘the middle of nowhere’ aan, aan de rand van de stad, waar meer op het platteland leek. Na een korte wandeling door steegjes en met obstakelstenen op ons pad kwamen we uiteindelijk bij de bruiloft receptie. Die overigens buiten plaats vond. We voelden ons goed met Dhiraj en Kaushel aan onze zijde omdat zij ook Engels spreken. Dhiraj wees ons waar we heen moesten (naar het 1-kamer huis van zijn schoonzus). We wurmden ons tussen alle mannen die buiten stonden door en belandden ineens in de deuropening van het huis. Daar zaten, op het familiebed en de stenen grond met alle ogen op ons gericht, wel 20 vrouwen. Dhiraj en Kaushel waren ineens verdwenen. Zijn schoonzus begroette ons en gebaarde ons op de bank te gaan zitten ‘de ereplaats’. Het leek niet te kloppen, oudere vrouwen die op de koude grond zaten en wij op de bank. Maar als Westerling ben je eregast  en ze zullen het absoluut niet toelaten dat jij op de grond gaat zitten.    

De meeste woningen waar ik tot nu toe ben geweest, bestaan uit 1 kamer.  Alles hier is een familie gebeuren. Er staat een groot bed (waar alle vrouwen uit het gezin in slapen – de mannen trekken elke avond een matje van onder het grote bed en slapen op de grond), een paar planken aan de muur of een kastje, een gastank met pit, een paar aluminium pannen en een spiegel. Het is gaaf om als individualistische Nederlander te zien hoe hecht gezinnen hier automatisch en vanzelfsprekend zijn. Alles gebeurt gemeenschappelijk. Terwijl we afwachtend op de bank zaten tot het feest zou beginnen, kwamen om de beurt alle gezinsleden zichzelf mooi maken voor de spiegel. Terwijl wij met zijn twintigen om hen heen zaten. Het was een prachtig schouwspel. Vervolgens maakten vriendinnen en vrienden ook gebruik van de spiegel. De mannen zijn best  ijdel en willen er altijd goed uitzien. Ze kammen hun haar met aandacht en zitten vaak bij de kapper. 

Op een gegeven moment werden we naar buiten geloodst en liepen naar een klein veldje met een zelf geconstrueerde halve tent (een dak en twee muren). Er stonden voor het publiek een hoop plastic stoelen en een podium met twee gigantische gouden tronen. Dhiraj wees ons om bij het echtpaar op het podium te gaan staan. We snapten er niks van en wilden echt niet als eerste. Alle ogen waren namelijk al de gehele tijd op ons gericht. Dus om nu ook nog eens verhoogd in de spotlight op het podium te gaan staan was een beetje te veel van het goede. Toen legde hij uit wat de bedoeling was. De traditie is dat alle gasten met hun gezin om de beurt op het podium achter de tronen komen staan om zo hun ‘blessing’ aan het echtpaar te geven. Iedereen blijft een paar minuten staan zodat de videoman iedereen op film kan zetten. En dus zijn wij ook met zijn allen het podium op geklommen. Wat me opviel was, dat de bruid zo ontzettend depressief en chagrijnig op haar troon zat. Ze leek de meest ongelukkige persoon op haar eigen bruiloft. Ik dacht dat ze onwijs baalde met haar ‘arranged marriage’ maar, later hoorde ik wat het echt was. De bruiloft staat voor de bruid symbool als het moment dat zij haar eigen gezin en thuis verlaat en intrekt bij het gezin van haar man. Vanaf dat moment komt haar eigen gezin op een lager pitje te staan.   

Vervolgens liepen we door naar een ander veldje waar de eettent stond. De borden waar we van aten, waren van gedroogde bladeren gemaakt. Grandioze vinding – ecofriendly en een gat in de markt in het Westen als je het mij vraagt. Hier wordt het gebruikt omdat het goedkoper is dan plastic borden (alles te maken met status – plastic op je receptie en je bent rijker..). 

Dhiraj en Kaushel zorgden goed voor ons. Wij mochten als eerste eten (want er was beperkt plek) en zij stonden aan onze zijde galant te wachten. Wanneer de familie van de bruid of bruidegom een Westerling uitnodigt krijgt dit gezin veel aanzien. Vandaar dat de gastheer altijd gelijk naar de persoon zal toekomen (in dit geval Dhiraj) en duidelijk maken dat het voor hem het allerbelangrijkste is dat wij het naar ons zin hebben en van alles voorzien zijn. Ik zal je eerlijk bekennen dat ik deze V.I.P treatment zal missen als ik terug ben in NL. Ook het feit dat je als ‘famous moviestar’ wordt gezien en iedereen je gedag zegt of nakijkt. Voorlopig geniet ik er nog lekker van.

Toen mijn bord leeg was (met handen – ik vergeet elke keer dat niemand met links eet – maar ja wat moet je daar nou mee als linkshandige) heb ik de bruid in haar huis ontmoet.  Dhiraj haalde me daar op en we zijn terug naar huis geautorickshawed.

 

 

zat 20 nov - onze eerste bruiloft receptie

Dhiraj links op het podium had ons uitgenodigd om met zijn possie mee te gaan. Alle genodigden geven een 'blessing' aan de bruid en bruidegom door een poosje op het podium te gaan staan totdat er genoeg foto's en videomateriaal geschoten is. Wij als Westerse eregasten mochten extra lang...

 

 

 

 

di 17 nov - bezoek Sarnath

 

Zondag ben ik samen met een Indiase dokter - Vaibhav genaamd - die ik een paar dagen eerder had ontmoet tijdens een kopje koffie, naar Sarnath geweest. Hij pikte me op in zijn luxe auto. Weer een compleet andere ervaring om in een auto met airco door de drukke straten te rijden. Hij is de meest ontspannen autorijder waar ik ooit naast heb gezeten. Dat moet ook wel want je bent als autobestuurder omsingeld door hectiek van alle kanten. Je moet het ook niet erg vinden om krassen en deuken op te lopen/rijden terwijl je op pad bent. 

Zijn ouders wonen in Varanasi en hij woont en werkt sinds een jaar in Mumbai. Ik vroeg hem of hij het boek Shantaram kende en was nogal verbaasd met zijn respons. Hij had onlangs in Leopolds, een café in Mumbai, Gregory David Roberts ontmoet (de schrijver van het boek Shantaram)! Ik vroeg hem of het klopt dat wanneer je als autobestuurder (en inzittende) iemand raakt/aanrijdt of verongelukt, je inderdaad zo snel mogelijk uit moet stappen en weg moet lopen. Juist weglopen als er gewonden zijn. Want zo had ik gelezen (in het boek ‘Shantaram’ mijn boekentip van het jaar) als je dit niet doet, loop je grote kans door de omringende ooggetuigen en menigte bont en blauw geslagen te worden of nog erger... Hij zei dat het inderdaad het beste is, om gelijk uit te stappen en naar het dichtstbijzijnde politiestation te lopen. En niet op de plaats van het ongeluk te blijven hangen. Ik dacht dat deze gebeurtenis was aangedikt in Shantaram, maar nee dus. Het was in ieder geval heerlijk om zo ontspannen en in zo’n luxe naar Sarnath te rijden. Sarnath is de plek waar Boeddha zijn eerste lezing heeft gegeven. We zijn naar verschillende tempels (Tibetaanse, Bhutaanse, Japanse en Chinese), het archeologisch museum, de ruines van het oude klooster & complex waar Boeddha zijn eerste toespraak heeft gegeven en het huis van de Dalai Lama geweest. Vooral het kleurrijke Tibetaanse klooster zag er adembenemend uit. We hebben tussen de middag dumplings gegeten in  ‘The Friendly Tibetan Corner’. Mmm.

Op weg terug naar Varanasi hadden we trek in chai. Ja, wat doe je dan als upper class Indiër. Je stopt de auto lukraak op de weg en roept ‘baas’. Een man ‘baas’ komt aan je raam staan en loopt vervolgens naar zijn vriend de chai-verkoper. Een minuut later komt de chai-man met twee handgemaakte aardewerk mini kopjes en zijn grote tinnen stomende chai-ketel. Hij schenkt voor je neus twee vers gezette hete chai en geeft je jouw kopje door het raam. Een soort drive-by Mc Donalds, maar dan op zijn Indiaas en 100x zo lekker. Als je chai op is, zo heb ik geleerd van alle chai drinkers langs de weg door de gehele stad, dan hoor je het handgemaakte kopje kapot te gooien op straat. Ik wilde het bewaren waarbij de dokter me vreemd aankeek en dacht dat ik gek was. Hij vroeg me tot tweemaal toe of ik het echt wilde bewaren? Ja! Dus riep hij opnieuw de chai-man en kocht een schoon kopje voor me. Want dat vieze gebruikte kopje kon ik toch niet echt bewaren. Dan maar kapot gooien op straat.

 

 

 

 

 

ma 16 nov - ochtendritueel aan de Ganga

 

 

zat 13 nov - afgelopen week

Vorige zondag zijn we na de les samen met Akshay en alle leerlingen op bezoek geweest bij al hun gezinnen. Iedereen serveerde chai en koekjes. De blinde broer van Anil heeft ons zelfs een privé tabla concert gegeven waarbij Akshay spontaan ging zingen. Echt super. Elena werkt hier al 6 weken en ontmoette ze nu ook allemaal voor het eerst. Ik ben blij dat ik iedereen al gelijk heb ontmoet. Dat geeft een veel vollediger beeld van alle leerlingen en ik kan nu hun ouders groeten op straat.

Donderdagavond zijn Elena en ik naar een muziekconcert geweest in Mahmoorgangj (ong. 40 min met de rickshaw). Elena was getipt door de eigenaar van de boekenwinkel. Nu pas merkte ik hoe groot Varanasi is. Ik had geen idee waar we waren. Net voor de ingang van een prachtig gebouw met gigantische tuin eromheen, die ‘s avonds diende als concert arena, liep ik langs een optocht van blij zingende mannen met op hun schouders een kleurrijke - met doeken versierde baar. Een paar seconden later snapte ik pas dat het een crematie optocht was. Het is mooi hoe leven en dood hier hand in hand gaan en zichtbaar deel uitmaken van het dagelijkse leven.

Het concert met tabla, sitar en zang was magnifiek. Ik heb één van de beste tabla spelers van India mogen horen en zien. Heel wat anders dan de tabla speler die ik een week geleden hoorde in het toeristische Ganga Fuji Restaurant. Ik voel dat ik de oversteek begin te maken van ‘tourist’ naar ‘local’. Die avond werd ik ook voor het eerst omringd door het rijke upper class India. Ik werd bijna niet nagestaard en veel mensen droegen hippe westerse kleding. Gelukkig droegen de meeste vrouwen kleurrijke zijden sari’s en punjabi pakken.

Ook kregen we begin deze week de tip om na de les naar de jaarlijkse ‘crafts fair’ te gaan. Terwijl we rondliepen op een gigantisch grasveld met een miljoen kraampjes, mensen en sprinkhanen, viel de stroom ineens uit. Dit is niets bijzonders want dat gebeurt wel 10 keer per dag, maar dit was niet de meest ideale plek en timing. Ik liep in mijn eentje en het was ineens pikkedonker. Een groep kinderen om me heen stond op het punt een poging te doen om makkelijk geld te verdienen. Gelukkig werd ik gered door het licht.

Gisteren was een bijzondere dag. Akshay had ons alle twaalf uitgenodigd om bij hem en zijn gezin te komen lunchen. Om 9 uur druppelden de leerlingen binnen. Stuk voor stuk zagen ze er prachtig uit. We hadden allemaal onze mooiste outfit en schoenen aan. De meeste leerlingen dragen elke dag hetzelfde en lopen op slippers. We voelden ons als echte sterren en werden op straat  nagekeken.

Akshay zei dat het dichtbij was en we het wel konden lopen. Het zou ongeveer 15 minuten duren. De leerlingen protesteerden en wilden een rickshaw. Uiteindelijk was er een gulden midden weg – een gedeelte lopen en een gedeelte met de rickshaw.  Akshay ging apart met zijn brommertje en we zouden hem bij zijn huis ontmoeten. Akaash (gekleed in het zwart - lijkend op een zelfverzekerde cowboy met een fantastische ontspannen loop) nam de leiding op zich en regelde de autorickshaw i.p.v. een fietsrickshaw. We stapten met zijn allen  (12 man en 2 chauffeurs)  in een iennie-mini autootje. Mijn eerste hilarische rit in een autorickshaw.

We reden over de brug – d.w.z. we reden over grote olietonnen met daarop houten balken en daar bovenop stalen platen – om aan de overkant van de Ganges te komen. Ik voelde me net een trilpudding. Daar aangekomen hebben we ongeveer anderhalf uur gelopen. Een ideaal moment voor een gezamenlijke fotoshoot. Het is prettig om af te wisselen tussen het als docente begeleiden van de leerlingen en als fotografen onder elkaar samen foto’s te nemen. Vervolgens namen we weer een autorickshaw en hebben we nog 10 minuten gelopen. Bezweet en blij  kwamen we bij Akshay aan! Het was gezellig en ontspannen. Men (in ieder geval Akshay en zijn gezin) vindt het belangrijk dat je je thuis voelt en jezelf kan zijn. Dus na het eten mochten we gerust even op bed gaan liggen. 

De leerlingen beginnen me beter te leren kennen en hun verlegenheid verdwijnt. Iets waar ik soms moeite mee heb in R’dam is, dat de stad en de mensen soms zo kil en hard aanvoelen. Hier is het omgekeerde waar. Alle leerlingen en mensen die ik ontmoet zijn zo warm en open. Er is geen spoor van verharding of kilheid. Iedereen is vol affectie naar elkaar toe. Het is hier heel normaal om als vrienden (man & man, vrouw & man, vrouw & vrouw) hand in hand, soms zelf bijna knuffelend, over straat te lopen. Zelfs stoere gasten met leren jacks lopen gezellig hand in hand. Het is grappig om te merken dat ik daar naar kijk door mijn Nederlandse bril. Het maakt me blij dat ik mijn Indiase bril begin op te zetten. De helft van de jongens en meiden voelen zich vanaf de afgelopen dagen zo vrij om dit ook met mij te delen. Anuj en Ankita gaven me een hand toen we boodschappen gingen doen en Resham kwam gezellig bij me zitten terwijl we foto’s bekeken. Het is een fijne vorm van communicatie zonder daar woorden bij nodig te hebben.

Eén van de dingen die ik hier graag wil leren is Indiaas koken. Ik heb verschillende mensen gevraagd of ze iemand wisten die mij kookles zou kunnen geven.  Ineens kreeg ik een lumineus  idee om Sonu te vragen. Hij is een goede kok en maakt de lekkerste chai die ik tot nu toe heb gedronken. Hij verloor een paar maanden geleden zijn bijbaantje toen hij hepatitis kreeg. In financieel opzicht is hij de armste van de groep. Twee vliegen in een klap - hij verdient wat geld en ik leer lekker koken. Mijn eerste kookles begint zo.

 

 

do 12 nov - les in het park

toevallig was er een grote groep schoolkinderen

Anil & Anuj

Resham & Elena & Sonu

 

 

ma 9 nov - eerste lesweek

Akshay (manager), Anil, Resham, Sonu, Anuj, Ankita en ik

nee, dit is geen aerobics, maar kikkerperspectief

 

 

zat 7 nov

Deze week hebben we voor het eerst een fotoshoot gedaan. De opdracht was beroepsportretten vanuit verschillende perspectieven. Omdat ik ze uit hun eigen wijk en comfortzone haalde en meenam naar de drukke Shivala Road duurde het even voordat ze er echt voor durfden te gaan. De rollen waren dit keer omgedraaid. De drie jongens waren verlegen en bang dat de mensen niet geportretteerd wilden worden. Terwijl de twee meiden gelijk hun vrouwelijke charme in de strijd gooiden. Ze maakten een praatje waardoor de meeste mensen al dan niet lachend op de foto wilden. Na de jongens wat moed te hebben ingepraat is vooral Akaash echt los gegaan. Hij liet me meerdere malen vol trots zijn close-up portretten zien. Echt te gek!

De dag voor mijn vertrek naar India hebben Nanda en Herman me verrast met een prachtige digitale camera die ik mocht meenemen voor de jongeren. Zonder dat we het wisten, bleken de jongeren deze ook hard nodig te hebben. Twee van de tien camera's zijn stuk dus hij komt goed van pas. Een grote 'danivad' (dank jullie wel) van de jongeren aan Nanda & Herman.

 

 

vrij 6 nov

Vanochtend net voor zonsopkomst om 5.10 uur kreeg toevallig iemand een microfoon in handen (die aangesloten was op alle luidsprekers in de wijk) en besloot de buurtbewoners rustig te wekken met een up-tempo Bollywood house nummer. Gevolgd door wat klonk als een serenade gezongen door twee mannen onderaan mijn balkon. Een goed moment dus om mijn ochtendgymnastiek te doen. Dit keer met live muziek i.p.v. mp3-speler.

 

 

do 5 nov - zonsopkomst 6.08 uur

 

 

woe 4 nov - eerste les

Na een week meelopen met de lessen van Elena, heb ik vandaag mijn eerste fotografieles gegeven. Het is even inkomen met een vertaler naast me, maar het ging goed. Bij het maken van een lesplan moet ik niet vergeten rekening te houden met de extra tijd die het kost om alles te vertalen. Er spreken drie leerlingen een  beetje engels en Dhiraj (de oudste) spreekt erg goed engels. Hij vertaalt als Akshay de manager niet in de buurt is. Dus het is geen handen en voeten werk zoals ik van te voren dacht.

Sonu, Anil, Anuj, Ankita, Reshum, Dhiraj

Dhiraj, Reshum, Anil, Anuj

Het zijn geweldige kids. Dhiraj is als een oudere broer voor iedereen. Veel van de leerlingen zijn verlegen  tijdens de les en hij helpt iedereen opgang komen. Kausal en Anil zijn de gangmakers en grapjassen. Ik zie vaak een ondeugende glimlach op hun gezicht en zou graag ondertiteling krijgen bij alles wat ze zeggen om met ze mee te kunnen lachen. De meiden Anshu, Ankita, Sandhya zijn echte tiener meiden en plagen de jongens en visa versa. Anuj is de broer van Ankita en had vorige week griep. Dus die moet ik nog wat beter leren kennen. Resham is heel verlegen en lief. Ze komt tot mijn taile. Vorige week had zij een geweldige fotosessie waarbij ze mensen prachtig had geportreteerd. Ik denk dat het in haar voordeel werkt dat ze zo klein is. Ze valt niet op en kan onopgemerkt foto’s nemen en niemand voelt zich geintimideerd door haar. Sonu is een wijze oude ziel. Een rustige en verstandige jongen. Hij is een paar maanden ernstig ziek geweest met Hepetitus A of B. Gelukkig komt hij sinds een week weer naar de les en is hij herstellende en heeft hij medicijnen. Akaash is lekker recht voor zijn raap en werkt voor zijn vader en repareert motors.

 

dins 3 nov

 

 

 

 

 

 

zon 1 nov

 

‘A lot of first’

mijn eerste week in Varanasi

mijn eerste ontwaken met het gezang van de profeet (om 5 uur ‘s ochtends)

mijn eerste adembenemende wandeling langs de Ganga

mijn eerste ontdekkingstocht door de wirwar van straten in het centrum van Varanasi

mijn eerste woorden Indiaas: Namaste en danivad (hoewel niemand dankjewel zegt)

mijn eerste banana lassi (soort milkshake)

mijn eerste Rickshaw rit

mijn eerste lieve mini hagedis 's avonds rondom mijn raam

mijn eerste schrik van meneer de huismuis

mijn eerste ‘indian suit’ laten maken bij mijn kleermaker en vriend Gopal

mijn eerste poging tot het oversteken van de overvolle hoofdstraat

mijn eerste toeter en bel concert uitgevoerd door het Nationale Varanasi Verkeers Orkest

mijn eerste (en gelijk laatste) keer geld geven aan een wasvrouw (omdat ik een foto van de wasmannen nam en medelijden met haar had) waardoor ik er zelf voor zorgde dat ik

mijn eerste stalker achter me aan had (als ik hem 100 Rp gaf, zou hij oprotten! Yeh right...)

mijn eerste goddelijke maal in een van de vele heerlijke Indiase restaurants

mijn eerste moterrit achterop bij mijn eerste overenthousiaste vriend

mijn eerste aanschouwing van een gigantische apenkolonie op weg langs ons huis (de spanning en sensatie was ook bij de buren te voelen)

mijn eerste heldhaftige vangst van een mega kakkerlak in onze badkamer (netjes over het balkon vrij gelaten)

mijn eerste grote boodschap op Indiase wc gedaan

mijn eerste douche India stijl (met emmer en bakje)

mijn honderdste ‘where you from?’ beantwoord (mijn respons wordt steeds creatiever)

mijn honderdste engelse ‘hello’ ontvangen van de jonge kinderen uit de buurt (dat is vaak het enige engelse woordje wat ze kennen en met volle trots met je willen delen)

 

mijn eerste week in geweldig Varanasi

 

woe 28 okt

Ik heb de leerlingen voor het eerst ontmoet en ben razend enthousiast! Elena en ik zijn samen nieuwe lesplannen aan het maken voor de komende tijd. Tijdens de les kwam er een  gigantische opa aap op bezoek en alle leerlingen rende keihard weg. Heel grappig, ik wist niet dat we bang moesten zijn voor apen. Maar Akshay de hoofdman en talk bleef ontspannen.

 

di 27 okt

Het uitzicht gezien vanaf ons balkon.

 

ma 26 okt

Mijn eerste ontmoeting met het ontspannen, kleurrijk, overvloedig Varanasi en daarna het stoffige, hectische, overvolle Varanasi. De leerlingen zijn maandag en dinsdag vrij dus Elena wil mijn tourguide  vandaag wel zijn. Dit is de eerste keer dat er twee vrijwilligers zijn en daar pluk ik absoluut de vruchten van. We ontbijten in de Lotus Lounge op een koloniaal balkon in de schaduw met fan op plafond aan de Ganges. Goddelijk. Na een zonnige wandeling langs de ghats lopen we de schaduwrijke straatjes in naar het centrum. Net als we het willen opgeven met zoeken naar huishoudelijke spullen op de markt (een wirwar van smalle1-pers. straatjes waar ook brommers, koeien, karren en een oneindige stroom mensen doorheen wil) lopen we een kleermaker tegen het lijf. Ik zit nu achter de computer in mijn nieuwe Indian suit. Hij matst ons omdat we vrijwilligers zijn dus we betalen Indiase prijs i.p.v touristenprijs. Een fantastische eerste dag.

 

zon 25 okt

Op weg naar Varanasi voel ik voor het eerst zenuwen in mijn buik. Bij aankomst stond mijn welkomscomite klaar. De twee leerlingen hadden speciaal hun nette zondagskleren en schoenen aangetrokken. Maar dat ontging mij op dat moment helemaal. Elena (andere vrijwilligster) nam mij mee uit eten. Heeeerlijk. De rekening kwam op 300 Rp = 4,20 euro!

 

zat 24 okt

Na een voorspoedige reis, liep ik om 12 uur 's nachts in mijn eentje over de aankomst-catwalk met aan weerszijde 100 starende naambordmannetjes. Gelukkig zag ik na de eerste ronde lopen mijn naam.